Zo diep, zo diep was ik nooit eerder geweest. Vanaf het moment dat ik voor mezelf besloot om nergens meer van weg te lopen, kon ik alle pijn en diepte aan die ik in mezelf tegen kwam.
Het was een moedig besluit, want de pijn bleef hels. Ik was overtuigd dat alleen hij zijn ego moest afleggen, dat alleen hij in de matrix zat. Maar ik die opnieuw probeerde vanuit die energie een bedrijf op te zetten, zat precies in diezelfde matrix.
Altijd maar bezig zijn en minder "zijn" , zijn sowieso niet de weg. Maar op sommige vlakken van je leven is juist meer actie nodig om de balans gelijk te trekken. Ik kon in mijn pijn vooral goed passief "zijn" maar had niet de energie of kracht om iets te doen aan dingen waar ik tegenaan liep. Diep schaduwwerk betekent ook vaak gedrained voelen, je heelt tenslotte waar je energie weglekt. Dan moet je wel eerst ervaren waar het weg lekt, en waar je jezelf verwaarloosd, die delen van jezelf die meer liefde vragen. Het deed pijn, heel veel pijn, maar het is nodig om verder te komen.
Ik viel regelmatig volledig in zijn energie, helemaal de donkere leegte in. Want je bent het zelf, de ander vult niets op, je bent het allemaal zelf.En wanneer je helder weten dieper aan staat, weet je gewoon waar je staat, wat je doet en wat de ander je direct als spiegel toont. Ik kijk er graag in, al is dat iets van de afgelopen periode. De grap van de connectie weer zien, gekke bekken voor de spiegel trekken en dan opeens mezelf in de ogen kijken en gewoon heel opgewekt zeggen: zijn ogen zijn écht hetzelfde! Alsof je het voor het eerst ontdekt.
Ik was content geworden met de leegte en de donkerte en zelfs met de diepe depressieve gevoelens die ik al levenslang meedroeg. Ja droeg...ik durf het te zeggen dat het verleden tijd is. (Maar ik kan nog niet bevatten dat het nu zo is). Die leegte en dat "niets" die ondertussen wel nog steeds zwaar voelde en wat oneindig leek was ongemerkt mijn vriend geworden, wetende: Op een dag is het over. Ik had een referentiekader, namelijk een visioen dat hij naast me staat en iets zegt tegen mij, of dat zelfs alleen maar denkt. En ik voel zijn woorden door mijn lichaam vibreren, door een leeg, schoon en geheel lichaam. Leeg, neutraal en volledig verbonden. Zo voelt het dus? Ja...maar dan weet ik dus als ik het begin daarvan voel, dat het in zicht is? Ja, daar lijkt het wel op.
Veel wat ik lees wordt ergens opgeslagen, zinnen en verhalen uit groepen. En ik weet inmiddels dat alles wat in mijn herinnering komt een signaal is om te volgen. Energetische grenzen stellen kwam ineens in mijn bewustzijn. En ik dacht: ik kan wel in deze donkere leegte blijven hangen maar ik hang in hem?! En alsof de wind door mijn ziel waait, gooi ik spontaan een barrière neer. Een deur, een illusie leek het aanvankelijk, maar zonder de connectie te blokken of dat deel te elimineren. Nee, gewoon een innerlijk diep bewust besluit en een diep vertrouwen vanuit diepe kennis: Hij kan het nu zelf, ik kan het zelf en ik hoef hier niet meer te zijn. Geen afwijzing van iets, nee een diep diep weten en vertrouwen. Niet om iets af te sluiten, niet vanuit een straf of een niet willen weten, maar een helder weten dat dit nu juist was.
En alsof magie ten volste in mijn/onze ziel antwoord gaf voelde ik aan de andere kant zo'n zelfde soort deur letterlijk omhoog komen. Niet om mij af te sluiten, nee, het was een spiegel antwoord binnen ons bewustzijn dat de duisternis/het ego naar de achtergrond verdwijnt. Geen spektakel, geen gesprek, nee een diep bewustzijn dat het tijd is om goed voor onszelf te zorgen en er niets is wat buiten ons nog invloed heeft op onze gemoedstoestand. Geen pijn, geen trauma, geen grootse daden, maar gewoon een innerlijk bewustzijn dat in die leegte er gewoonweg niets meer was. De deuren sloten een tijdperk voorgoed af en een hoger bewustzijn trad direct in aan beide kanten.
Geen depressie meer, geen ambities en de deur belichaamde het oude karma. Want daarna kwam de laatste ellende los die op die plek zat, vreugde nam de plek van de zwaarte in. Vreugde leidt tot intimiteit, tot een open en vrij hart. En elke minuut wordt ons hart meer vrij, ongecompliceerder en het is alsof de herinnering van humor, de herinnering van onze eindeloze gesprekken (die er nooit mochten zijn) eindelijk zijn doorgang zullen vinden.Terwijl alles helemaal oké is, dieper respect maakt plaats voor de plekken waar we elkaar klein maakte of zelfs minachtte. Er was geen plek voor liefde en ook niet voor vreugde. Depressie en zwaarte maakt plaats voor levenszin en positieve kracht om te genieten en te leven. Voor passie, poëzie en creativiteit op een manier die nooit eerder, behalve in een zorgeloze kindertijd kunnen bestaan.
En die zorgeloosheid is de kracht van de liefde, de neutraliteit de opluchting na de lange adem. Alsof ik mijn adem te lang ingehouden heb en eindelijk mag uitblazen wat vast zat geroest in mijn lichaam. Alsof alles na lange stilstand weer in beweging komt, gedragen, trefzeker en het licht zien van wie je bent. Het is een geschenk om jezelf te zijn en te weten dat je je eigen veilige haven kunt zijn, kunt opdagen voor jezelf ook als het moeilijk is. Dat je weet en bewust bent; ik ben mijn eigen rots, en hier sta ik dan.
Vertrouwen, helderweten, DIT IS HET. Het is een wat onwennige shift, een weten dat de keuze is gemaakt, je het bent aangegaan en je diepste angsten hebt doorzien. Niets je nog doet bewegen behalve inspiratie en een krachtige helderheid over alles in je leven. Informatie die helder binnen komt over jezelf, spirituele interventies en verschuivingen, andere mensen, wat dan ook. Je bent een wandelende frequentie ontvanger, je bent ten volste bewust! Je "weet" alles bewuster dan ooit tevoren, dit is DE shift
De pleaser maakt plaats voor de wakkere creatieve vrouwelijkheid, in een zinvol bestaan in eenvoud. Innerlijke hereniging? Ik zou niet weten wat het anders is. Its darkest before dawn, de laatste pijn is de lastigste pijn. En het wil niet zeggen dat er nooit meer pijn is, maar je krijgt er minder van mee, omdat je het begrijpt en doorziet. Breekpunt na breekpunt kom je dichterbij jezelf, elke dag opnieuw. Alsof alles afbreekt, maar in je hart wordt een nieuw pad gesmeed wat alleen jij kunt lopen. Alleen jij
Geef nooit op, het licht is hier.
Liefs Nuria
© www.schoolvoorverlichting.nl
Reactie plaatsen
Reacties