We sterven duizend doden voordat het licht ten volle door ons heen kan stromen.
Waar veel mensen bypassen door de diepe schaduw en pijn te vermijden gaat veel helderheid en liefde verloren. Ik las laatst een stukje waarin iemand de driedimensionale wereld de PTSS dimensie noemde. Wie zich nog niet kan losmaken van dit diepe trauma en hechting aan sensatiezucht zit nog steeds vast in de derde dimensionale angst ervaring.
Voor we een lichter leven kunnen leiden is het essentieel te onthechten uit de algehele trauma binding en de 3d ervaring stimuleert over het algemeen de trigger van dit trauma. Je hebt niet eens meer door dat je constant in de illusie wordt gehouden van de angst.
Wanneer je in het tweelingzielproces terecht komt is elke vorm van angst uit den boze. Het trauma is dimensionaal zo diep verweven dat we opnieuw mogen leren wie we zijn zonder al die trauma en PTSS. Een monadische tweelingziel heeft hieraan een nog veel diepere kluif, we werken niet meer alleen onze eigen angsten uit maar geven ook veel terug aan het collectieve bewustzijn door collectief trauma te helen in onze ziel. Wij dragen bij in de ongeziene wereld aan een vredigere wereld en hoe meer tweelingzielen de liefdesfrequentie eigen maken door het accepteren van dit pad der vele egododen, hoe meer we dit weerspiegelt te zien krijgen in de wereld om ons heen.
Overal waar we blokkades hebben op het ontvangen en uitdragen van ware liefde worden omhoog getrild. Onze bijdrage is niet zozeer fysiek in sessies nodig, dat kan, maar het begint tijd bij je eigen toewijding om je beter te willen voelen en je weer goed te willen voelen in je eigen leven.
Dit betekend rauw en eerlijk zijn naar jezelf waar je inlevert op je eigen energie. Kost iets of iemand je energie? Of krijg je er energie van? En daarnaast is het zinvol om je diepere innerlijke zeer subtiele gevoelens te voelen. Wat trekt er al een lange tijd aan je? Waar zit je in vast? Wat vind je moeilijk om los te laten waarvan je weet dat het nodig is om los te laten? Welke personen in jou omgeving ondermijnen wie jij bent en wil zijn? Dit zijn allemaal voorbeelden van signalen waar je iets mee mag doen.
Voor liefde kiezen is kiezen voor wat gezond en goed is voor jou zonder jezelf nog te offeren aan iets of iemand. Ware liefde vraagt namelijk nooit om stukjes van jezelf op te geven voor iemand anders. God zegt toch ook niet dat als jij smakt met eten dat je niet goed genoeg ben?Dat is misschien een stom voorbeeld, maar vervang het eens door het opgeven van een hobby of een droom, wat doet dat dan met je? Zou je stoppen omdat je anders niet bij die ander kan zijn? Dat is op z'n minst onredelijk!
Liefde gaat niet over compromissen of water bij de wijn. Liefde gaat nooit over offers of dingen van jezelf inleveren, ook niet over woorden inslikken omdat je beter iets niet kan zeggen en ook niet over devaluatie van je gevoelens en ervaringen.
Liefde is open en transparant en neemt eenieder zoals ie is en als dat niet zo wordt ervaren of jij alleen maar aan het geven bent en niets ontvangt is geen liefde en het woord niet waard.
Daarnaast is het niet per definitie een relatie, een geheelde tweelingzielrelatie is dit echter altijd! Het is namelijk onze natuurlijke toestand, daar wordt niemand bedrogen of gevraagd zichzelf in te houden of te veranderen. We houden van de persoon als volledig zichzelf, met alle tekortkomingen erbij in en er zal nooit sprake zijn van devaluatie van elkaars gevoelens. Omdat je emotioneel diep verbonden bent, emoties en gedachten zijn eenheid met elkaar, altijd.
Onvoorwaardelijke liefde kan slechts en alleen volledig door ons heen stromen als we bereid zijn ons hart te openen voor het goddelijke in onszelf. Het liefhebben van jezelf is hierin de eerste stap, niet in narcistische vorm maar als beoefening om weer te gaan voelen waar onze werkelijke gevoelens en behoefte over gaan. Je kunt dit niet bypassen, niet wegdrukken en niet eeuwig negeren. In deze tijden komen onze diepste weg gestopte pijnen omhoog, deze vragen nu om aandacht, bewustzijn en volledige aanwezigheid in jezelf. Dat is waar liefde écht begint, en hoe dieper je met jezelf verbonden bent, hoe dieper met je tweelingziel.
Hierin is net zo belangrijk dat we niet verdwalen in de honderden tools en maniertjes. Zelf hebben we in principe de volledige toolkit in de blauwdruk van onze ziel. We zijn geneigd naar coaches te gaan, maar als we onze eigen manier van healing al hebben gevonden dan is dat in principe onze weg te gaan. Zoals ik de IET (engelenhealing) volledig eigen heb gemaakt en door diepe vele uren introspectie inmiddels begrijp hoe mijn dromen mij leiden en mijn visioenen werken, weet ik hoe ik dingen in mezelf aan moet vliegen. En eigenlijk is dit het enige wat je je eigen hoeft te maken. Hoe vlieg jij de duistere stukken in jezelf aan? Hoe ga jij om met je emoties en healing? Want dat zegt echt alles over hoe je door je processen gaat. Maar boven alles is het voelen essentieel, het bewust voelen ervan.
Balans vinden we door steeds dieper naar het licht te werken. En ieder van ons heeft daarin zijn eigen pad. Gisteren na het delen van mijn artikel van Cassady over de mythen, ging ik gelijk mijn eigen stukje in. En wat voelde ik? Nog steeds meer en meer ruis van andere tweelingzielen met hun manieren, dus alle koorden doorsnijden met overtuigingen die voor mij persoonlijk niet meer op gaan was de eerste stap. Dat resulteerde in weer een duister nachtje maar uiteindelijk weer een lichtere dag omdat ik mocht zien en voelen waar ik me steeds uit mijn persoonlijke pad laat misleiden. Mijn pad is niet voor niets begonnen met de engelenenergie, mijn pad is daar, mijn zegeningen liggen daar. En zo heeft iedereen zijn eigen aanvliegroute, maar steeds als we iets van een ander pakken wil het niet perse zeggen dat het voor ons bedoeld is. Geen tweelingziel is gelijk en iedereen heeft zijn eigen uitdagingen van dezelfde aard, maar niet altijd. Mijn passie ligt bij de engelen, toen ik nog jong was vertelde mijn oma al over ze. Dat is niet voor niks.
Ik heb het hier niet over oplossingen buiten jezelf leggen, voor de criticus die dit leest. Nee, want deze "maniertjes" brengen je uiteindelijk ook naar jou eigen creatiekracht, je krijgt daar linksom of rechtsom altijd wel inzicht in. We leren creëren en andere en gezondere keuzes maken qua alles in ons leven en soms betekent dit echt dingen loslaten, patronen maar misschien ook tools die niet bij je passen.
En daarnaast hebben we ook nog te maken met de neurotypische breinen versus de neurodivigent (autisme/HSP/Hoogbegaafd) brein. Deze andere manieren van benaderen maken ook veel verschil in dit proces. Veel tweelingzielen hebben een neurodivigent brein en niet perse allemaal neurotypisch, als de ene als PDD/NOS/ASS door kan, dan de ander bijna 100% ook. Dit maakt uit omdat we dingen anders aanvliegen, anders dan met een neurotypisch brein. Sinds deze week kreeg ik zelf de hint 'hoogbegaafdheid', ik noemde mezelf nooit zo, maar ik ben op gebied van spirituele en eigenlijk dus ook de psychologie hierin wel eens genie genoemd door iemand. Ik leg de verbanden in psychologische patronen en spirituele benadering echt heel snel, sneller dan de meeste mensen in dit vak.
Deze dingen bij elkaar maken ieders pad dus zeer uitzonderlijk en uniek per paar. En eigenlijk maakt genialiteit op dit vlak het pad niet eenvoudiger of het sterven van minder egododen. Die hebben we nog steeds zoveel en zo vaak we nodig hebben en juist neurodivigent mensen zijn vrij star in het loslaten van dingen als ze de noodzaak ervan niet echt zien. Wat blokkades dus stugger doen loskomen en ik kan wel zeggen ook zeker een vorm van eigenwijsheid met zich meebrengt. Dat werkt ons juist tegen waar echt meer flow willen in ons leven. Dus dat is best een ding. Als ik snachts iets zie wil ik weten wat het is en vooral waarom iets er is. Soms vraag ik het ook gewoon aan de engelen, ik krijg altijd antwoord. Maar ik weet inmiddels ook dat alle ervaringen afkomstig zijn uit mijn eigen creatie van angst, of van heling als het iets moois is. En eigenlijk geld dit voor iedereen, niets is buiten ons, alles is van onszelf om te transformeren naar die liefde toe.
Want als we hier diep in kunnen voelen en ervaren, zonder dat lastige brein ertussen te laten komen kunnen we de onvoorwaardelijke liefde die we zijn zelf belichamen. Volledig
Echte liefde begint in je hart, op je eigen pad, je ideale situatie, je ideale ik, je ongecompliceerde ware zelf.Je sterft een duizend doden, maar je zult jezelf herkennen, alsof het altijd al zo is geweest
Liefs Nuria
© www.schoolvoorverlichting.nl
Reactie plaatsen
Reacties