In de stille uren van de offline wereld, maakt mijn hart opnieuw een huppeltje.
De strijd van de dualiteit, de strijd met de duisternis en mijn trauma is definitief voorbij. Onafhankelijk van een healer, ik stopte alle instroom van hulp en ben diep naar binnen gekeerd. Voor het eerst sinds jaren is het stil in mijn borstkas, de snijdende pijn uit mijn zonnevlecht verdwenen. Het voelt onwerkelijk na acht jaar innerlijke oorlog, een oorlog die begon direct na de ontwaking in de kundalini die ik met mijn tweelingziel mocht ervaren.
Vanaf 2017 heb ik in helse pijn geleefd, alles geprobeerd, veel angsten heb ik gekend. In eerste instantie uit onwetendheid, niet weten waar ik mee te maken had. En toen ik leerde waar ik mee te maken had dook ik slechts dieper en nam het kwaad mijn leven over. Energetisch in demonen en archonten, aards in narcisme en misbruik. In totaal zo'n 8 jaar kende mijn leven geen rust, geen uitgang, geen quick fiks, alleen maar pijn.
Erg laat, ergens vorig jaar nam ik pas de rust en tijd om te zien, toen kon ik het pas zien. Daarvoor legde ik de pijn bij mijn valse tweelingziel, die tevens energetisch diep met mij verweven was, een man die slaaf is van een grote demon in hem, die ik mijn leven liet stil leggen met de valse illusie van zijn terugkomst.
Pas toen kon ik écht de kern van mijn eigen trauma helen, het erkennen en gaan ownen. Maar pas na mijn verhuizing naar deze fijne plek, eerder werd ik slechts meer geterroriseerd door mijn buurvrouw. Hel na hel moest ik doorstaan, hel na hel vond ik meer kracht, maar het was zwaar.
Ik kon terugkeren naar mijn tweelingziel, het was tijd om te reconnecten. Het was tijd om ons bevroren proces te ontdooien met warmte en healing. Pas na een half jaar gaf ik mijn gevoel antwoord om een hypnose sessie bij hem te doen, ik had de moed niet en zag niet waarom. Pas na loskomen van mijn valse twin zag ik het juiste perspectief weer: ik zocht een uitweg uit de gedachten van zeven jaar trauma. In mijn hoofd bleef het verleden zich afspelen, getriggerd door herinneringen door spullen in mijn huis, getriggerd door woorden, getriggerd door een net zo giftige buurvrouw. Hij zou mijn ingang zijn naar meer rust, zeker nu ik verhuisd was. Het was het goede moment.
Vanaf het moment in mei dat ik weer contact zocht ging gelijk de telepathie weer open. Ik werd gelijk ook zijn situatie weer ingeslingerd, zijn huwelijk weer in. Ik ervoer een paar dagen voor mijn komst wederom zijn besluit om zich uit te spreken dat hij wilde scheiden, om toen ik hem zag weer te horen dat zijn huwelijk weer goed ging. Wat ik niet geloofde. Maar ik werd gemaand niets te zeggen, hem de tijd te geven. Ik zag augustus, en dat gebeurde ook, in augustus sprak hij zich helderder uit, het voelde heftig en bevrijdend. Maar we waren er nog niet, vanaf die maand ben ik door vele angsten gegaan, wij dus.
Mijn trauma was inmiddels uit mijn gedachten, of althans de herinneringen aan hun woorden. Ik was weer volop in ons verhaal aanwezig. Weer vrijwel dagelijks telepathisch contact en deels nog fysiek maakte dat we gingen groeien, maar door de trauma en pijn was de weerspiegeling van elkaar vooral heel donker. Ik ervoer een duidelijke herhaling van ervaringen die ik ook al had gezien met mijn valse twin. Elke herkenning in herhaling bracht me de woorden: "nee hé, niet weer dit verhaal."
Een codepency test tussendoor bevestigde mijn vermoeden; ik was er nog niet uit, ik deed nog steeds precies hetzelfde als altijd. Pas toen ik dit ging erkennen en kwam tot de daarbij behorende pijn, barstte ik open. Niet zacht, keihard, maar ik werd ondertussen door de engelen gedragen. En alles wat ik deed op mezelf gaf ik met nadruk ook aan hem om in te zien. Er kwam snelheid in, als een niet te stoppen trein. Ik nam ook onze telepathische gesprekken onder de loep, met de vraag: wat laat hij nu voor blokkades zien? Zijn vertwijfeling in mijn toon, liet het mijne zien. Zijn hardheid, liet mijn hardheid zien. Zijn verlangen verried het mijne.
Onze onenigheid bracht aan het licht waar ik niet uitgelijnd was, discussies en deuren dicht gooien (wat nooit lang duurde) leidde hem naar inzicht en zachtheid voor mij. Ik schudde hem wakker uit zijn stramien en stugheid, hij werd ondertussen voor mij een rustpunt. We bleven innerlijke gesprekken voeren, blokkades werden helder. Het vuur mocht weer gaan branden, kilte werd weer langzaam aan warm.
En toch bleef daar die pijn, toch bleef er een hel. Ik leerde de "mirror- exercise" ,ik leerde "hij" om te zetten in "mij" , het redde mij en liet mij harder groeien dan ooit tevoren."Hij" begon zijn identiteit af te leggen, ik begon mijn ambities los te laten, mijn "moetens" en druk die ik levenslang op mezelf had gelegd. Ik legde mijn bedrijfsvisie af, mijn wil om te ondernemen en ambieer weer de eenvoud. Ik werd ook wakker uit vele spirituele dogma's door het boek 'Verlichting' Vergeet het maar! Ik herinnerde mij weer mijn doel tot echte Verlichting en eenvoud en stopte met alle "New age" trucage en ideeën die mij op dood spoor brachten. Ik legde alles af, ook mijn spirituele identiteit als healer en besloot even om "niemand" te zijn. Dat bracht rust, geen voldoening of volledige "herinnering".
De pijn was er nog steeds, eind dit jaar werd het fenomeen "archonten" weer op mijn pad gebracht. Ik mailde desbetreffende schrijver van de tekst hoe ik voorgoed hieruit los kon komen. Ze wees mij op trauma van rond/voor het tiende levensjaar. Dus ik ging ermee zitten, het was die juf die ik als beschermer herkende uit ons vorige leven. Zij die mij afwees en niet herkende, zij waar ik veel liefde voor kende en die opeens vertrok naar Maastricht en ik dacht nooit meer te zien. Zij opende mijn hart en verscheurde het, daar was mijn codepency geboren en mijn verlatingsangst geactiveerd. Ik zag het, voelde het, huilde het uit en liet het los. Zag iets van mijn tweelingziel, van misbruik in zijn kindertijd en ik kromp ineen van verdriet. Ik begreep zijn woede, zijn "deur dicht" en verdriet. En op diep niveau liet ook hij los...
En toen kwam die angst: wat als ik geen pijn meer voel? Vallen ze dan weer aan?Ik sprak mijn colombiaanse kennis, vroeger assistent van Taita (van mijn eerste bevrijding), hij vertelde zijn verhaal en liet mij zien waar ik mezelf in de illusie hielt dat zij macht zouden hebben. Hij gaf mij kracht, hij gaf mij de laatste duw tot de kracht die ik zocht. Ik voelde hem en nam het mee naar bed. Ik sprak mijzelf krachtig uit, één nacht, nog eentje.
Werd aangevallen in de eerste nacht, maar het voelde niet meer hetzelfde. Het bleef niet meer haken en spoelde met een simpel gebaar in enkele uren weg. Werd aangevallen in de tweede nacht, maar wat het vasthield bestond niet meer. Werd aangevallen na gebeden op de derde nacht, maar werd eerder wakker en stuurde ze weg. Ik reinigde uit, spuugde het gif uit waar ik mee besmet was. Daarna was ik moe, doodmoe.
Die nacht erna, sliep ik lang en goed. Nog een beetje onwennig, dat wel. Die dag erna voelde anders, vrijer, licht, gewoon goed als ik nooit eerder had gevoeld. De rest energie verliet mijn lichaam, de rust keerde terug. Realisatie op realisatie vervolg ik mijn pad. Stukken waar ik nog forceer naar mezelf, verwachtingen loslaat. Mijn tweelingziel niet meer zo nodig hoef te zien, maar wel met een licht en blij hart aan hem denk.
Na acht jaar zwaarte voel ik weer vreugde, echte vreugde, niet dat gefakede. Nee het is puur. Opeens heb ik weer energie waar ik me gedrained voelde, passief en niets uit mijn handen meer kwam. Mijn dromen zijn weer licht en onze verlangens en waarheid komen weer naar voren.
Het licht is hier, herenigd met mijzelf, mijn ziel. Mijn keuzes zijn weer helder, gestroomlijnd met mijn ziel, geen vertraging meer, geen twijfel. Mijn zielenpad opent zich voor mij, ik krijg weer berichten van mensen. Van vrienden maar ook onbekende, alsof het universum zegt: open je hart maar, wees wederkerig. Dus ik ben wederkerig, waar ik vroeger een gesprek voerde op de automatische piloot heb ik nu bewuste interactie.
Ook naar mijn katten is iets veranderd, ze zijn meer aanwezig, weer meer op schoot en om mij heen. Ik doe weer meer op een dag, stel niets meer uit. Alsof alle deuren open staan.
Mijn cyclus is gebroken, mijn hart zingt weer en kijkt uit naar een overvloedig 2026, waarin geluk ten volle zal zijn.Het is een diep en zeer helder weten, ik mag weer aan het werk en ik kijk ernaar uit.Voor het eerst voelt het integer, kloppend en zuiver. Het is mijn pad om te genezen, te genieten van het Limburgse land en mijn nieuwe plekje.
Het weten dat alles goed is maakt me dankbaar, ook al wist ik dat de dag ooit zou komen. De dag is hier, ik heb het geflikt. Niets maakt me trotser, gelukkiger.
Met deze liefde in mijn hart, kan ik de hele wereld aan.Het nieuwe begin is al begonnen.
Opdat mijn verhaal je mag raken en inspireren.
Liefs Nuria
© www.schoolvoorverlichting.nl
Reactie plaatsen
Reacties